2011 թ. դեկտեմբերի 2-ին ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը (նախագահությամբ դատավոր` Ռ. Ներսիսյանի) իր վարույթում գտնվող թիվ ԵԿԴ 1051(02)11 գործով կայացրել և հրապարակել է վճիռ, որով մերժել է իմ (այսուհետև՝ հայցվոր)՝ Ա. Այվազյանի կողմից ընդդեմ պատասխանող` Հ. Դեմոյանի ներկայացված «Պատվի, արժանապատվության և գործարար համբավի պաշտպանության պահանջի մասին» հայցը: Վճիռն անհիմն է և այն պետք է բեկանել հետևյալ պատճառաբանությամբ։

Շարունակությունը »»»

Լուսինե Սահակյան
Բանասիրական. գիտ. թեկնածու,
Հոդվածը լույս է տեսել «Ձայն համշենական» ամսաթերթում, 2011, NN 9-10 սեպտեմբեր-հոկտեմբեր։

2011թ. ամռանը ևս բարբառագիտական և ժողովրդագրական հետազոտություններ կատարելու նպատակով այցելեցինք Ռիզեի նահանգի Չամլըհեմշին գավառ և Չայելի (հնում՝ Մափավրի) գավառի Սենոզի շրջանի համշենցիների բնակավայրեր։ Մեր խմբի կազում էր ՀՀ ԳԱԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի գիտաշխատող, Հայաստանի «Համշեն» հայրենակցական-բարեգործական հ/կ փոխնախագահ, «Ձայն համշենական» ամսաթերթի գլխավոր խմբագիր Սերգեյ Վարդանյանը։

Շարունակությունը →

Հայ ռազմարվեստի պատմության վերջին հետազոտությունները (դեկտեմբերի 21, 2 from ARARAT CENTER on Vimeo.

Հայաստանի արտաքին քաղաքականության վերջին զարգացումները from ARARAT CENTER on Vimeo.

Արմեն Այվազյանի հարցազրույցը «Էյ էյ բի սի» (AABC) հեռուստաալիքի եթերում from ARARAT CENTER on Vimeo.

538-539 թթ. հայոց ապստամբությունը (պատմառազմագիտական վերլուծություն). I
Արմեն Այվազյան,
«ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԶՐՈՒՑԱԿԻՑ»,
#20 (183), 27 մայիսի, 2011 թ.

«ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԶՐՈՒՑԱԿԻՑ», #12(175), 1 ապրիլի, 2011 թ.
Արմեն ԱՅՎԱԶՅԱՆ, Քաղաքական գիտությունների դոկտոր

Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Հայաստանի Հանրապետությունն աշխարհաքաղաքական առումով «բացվեց»` հայտնվելով նաև մերձավորարևելյան քաղաքական վայրիվերումների որոշակի ազդեցությունների ներքո։ Մինչդեռ վերջին երեք ամսվա ընթացքում այնտեղ գրանցված պատմական նշանակության իրադարձություններն արդեն հանգեցրել են հեղափոխությունների, զանգվածային անկարգությունների, քաղաքացիական պատերազմների, ինչպես նաև միջազգային ռազմական միջամտության։ Այսօր բավականին բարձր է աշխարհառազմավարական անկայունության գոտու՝ «արաբական աղեղից» դեպի Հայաստանի սահմաններ ընդլայնումը, մասնավորապես, նոր՝ ներքին կամ արտաքին հակամարտության բռնկման հավանականությունը հարևան Իրանում։

Շարունակությունը

“СОБЕСЕДНИК АРМЕНИИ”, № 12 (175 ), 1 апреля 2011 г.
Армен АЙВАЗЯН, Доктор политических наук

После развала СССР Республика Армения в геополитическом отношении снова “открылась”, оказавшись в том числе и под определенным воздействием ближневосточной политической турбулентности. Протекающие же там в последние три месяца события исторического масштаба привели уже к революциям, массовым беспорядкам, гражданским войнам, а также к международному военному вмешательству. Вероятность расширения зоны геостратегической нестабильности из “арабской дуги” по направлению к границам Армении, в частности, возникновения очага нового – внутреннего или внешнего – конфликта в соседнем Иране, сегодня является достаточно высокой.

Далее

ՔԻԶԻՐՆՈՍԻ ՀԱՄՇԵՆՑԻՆԵՐԸ

Armen Ayvazyan, “Military Pragmatism vs. Imperial Prejudice”

Աղբյուրը՝ «Հայաստանի Զրուցակից», #4 (167), 4 փետրվարի, 2011 թ.

4. Արցախյան գործը

Միջազգային դատավարության ձև կարող է ընդունել նաև հայ ժողովրդի՝ Արցախին, ներառյալ նրա շուրջն ազատագրված բնիկ հայկական տարածքին տիրելու անօտարելի իրավունքը։ Այդ իրավունքն իրացվելու է կա՛մ Հայաստանի Հանրապետության հետ վերջնական՝ դե-յուրե վերամիավորման, կա՛մ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության անկախության միջազգային ճանաչման միջոցով։ Այսպիսի իրական հնարավորության վրա է մատնացույց անում Կոսովոյի անկախության հռչակման մասին ՄԱԿ-ի Միջազգային դատարանում 2009 թ. դեկտեմբերի 1-ից մինչև 2010 թ. հուլիսի 22-ը քննված նախադեպային գործը։ ՄԱԿ-ի բարձրագույն դատական ատյանի խորհրդատվական վճռում եզրակացվեց, որ 2008 թ. Կոսովոյի անկախության միակողմանի հռչակումը չի հակասում միջազգային իրավունքին, քանի որ միջազգային օրենսդրության մեջ բացակայում է որևէ դրույթ, որը կարող էր արգելել Կոսովոյին հռչակելու իր անկախությունը։ Դրանով իսկ ՄԱԿ-ի Միջազգային դատարանը ճանաչեց Սերբիայից Կոսովոյի անկախության ինքնահռչակումը։

Շարունակությունը

Источник: “СОБЕСЕДНИК АРМЕНИИ”, № 4 (167 ), 4 февраля 2011 г.

4. Арцахское дело

Форму международного судебного разбирательства может принять в будущем и право армянского народа на Арцах (включая освобожденную вокруг него исконно армянскую территорию) либо посредством его конечного воссоединения с Республикой Армения, либо через международное признание независимости Нагорно-Карабахской Республики. На такую реальную возможность наглядно указывает прецедентное дело о провозглашении независимости Косово, рассмотренного Международным судом ООН в период с 1-го декабря 2009 г. по 22 июля 2010 года.Консультативное заключение высшей судебной инстанции ООН отметило, что одностороннее провозглашение Косово своей независимости в 2008 году не противоречит международному праву, поскольку в международном законодательстве отсутствует какая-либо норма, которая могла бы запретить Косово провозгласить независимость. Тем самым, Международный суд ООН признал законность самопровозглашения независимости Косово от Сербии.

Далее

Աղբյուրը՝ «Հայաստանի Զրուցակից», #1 (164), 14 հունվարի, 2011 թ.

2. 1918-2010 թթ. Ադրբեջանում հայասպանության և էթնիկական զտումների մասին գործը
1918-1920 թթ. Հայաստանի Հանրապետությունը Հայոց եղեռնի կազմակերպիչների և կատարողների նկատմամբ բաց դատավարություն անցկացնելու ժամանակ և հնարավորություն չունեցավ։ Այդուհանդերձ, նրանց պատժելու մասին որոշումն ընդունվեց այդ կարճ ժամանակահատվածում՝ 1919 թ. հոկտեմբերին ու հե՛նց Երևանում՝ իշխող կուսակցության՝ ՀՅ Դաշնակցության 9-րդ համագումարում։ Մինչդեռ Հայաստանի «երրորդ» Հանրապետության (1991թ.-ցայսօր) ղեկավարությունը, հույսը դնելով միջազգային միջնորդության միջոցով ղարաբաղյան և հայ-թուրքական հակամարտությունների արագ լուծման վրա և բոլորովին չըմբռնելով Հայկական հարցի էությունը, որոշեց պարզապես հրաժարվել ինքնապաշտպանության և հատուցման՝ իր տրամադրության տակ եղած արդյունավետ միջոցից՝ Ադրբեջանում հայասպանության և էթնիկական զտումների կազմակերպիչների ու կատարողների դեմ ազգային և միջազգային դատական հետապնդումից, որն ինքնիշխան պետության բացառիկ իրավունքն է։ Չմոռանանք, որ այդ հանցագործությունները մասամբ իրականացվել են «երրորդ» հանրապետության գոյության օրոք։

Շարունակությունը

Источник: “СОБЕСЕДНИК АРМЕНИИ”, № 1 (164), 14 января 2011 г.
2. Дело об арменоциде и этнических чистках в Азербайджане (1918-2010 гг.)

Первая Республика Армения (1918-1920 гг.) не имела ни времени, ни возможности для проведения открытого суда над организаторами и исполнителями Геноцида армян. Однако, не случайно, что решение об их наказании было принято в течение этого короткого промежутка – в октябре 1919 г. и именно в Ереване, на IX съезде правящей тогда партии Дашнакцутюн. Руководство же “третьей” Республики Армения (1991-по сей день), совершенно не вникая в суть Армянского вопроса и понадеявшись на скорое урегулирование карабахского и турецко-армянского конфликтов с помощью международного посредничества, решило просто отказаться от использования имеющегося в своем распоряжении эффективного оружия самозащиты и возмездия – исключительного права суверенного государства на национальное и международное судебное преследование и наказание организаторов и исполнителей арменоцида и этнических чисток в Азербайджане, частично проходивших уже в период существования самой “третьей” респубики.

Далее

Աղբյուրը` («Հայաստանի ԶՐՈՒՑԱԿԻՑ», #45 (163), 24 դեկտեմբերի, 2010 թ.)

Նախքան Հայկական հարցի միջազգային իրավական մակարդակի վերլուծությանն անցնելն անհրաժեշտ է համառոտաբար ամփոփել ներկա ուսումնասիրության նախորդ գլխում ասվածը (I. Ռազմավարական մակարդակ)։

Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Հայկական հարցի բովանդակությունը՝ Հայաստանի տարածքային-քաղաքական ազատագրության անհրաժեշտությունը, նույնը մնալով, ընդունեց նոր ձևեր, որոնք արտահայտվեցին նախևառաջ վերածնված հայկական պետության հետևյալ ռազմավարական խնդիրներում.

Շարունակությունը